X
تبلیغات
رایتل
دوشنبه 14 دی‌ماه سال 1388

عکس های عاشقانه و داستان عاشقانه (۶)


عکس های عاشقانه و داستان عاشقانه عکس های عاشقانه و داستان عاشقانه

 


عکس های عاشقانه

عکس های عاشقانه

عکس های عاشقانه

عکس های عاشقانه

عکس های عاشقانه

عکس های عاشقانه

عکس عاشقانه غمگین و غمناک

عکس عاشقانه غمگین و غمناک

عکس عاشقانه غمگین و غمناک

عکس عاشقانه غمگین و غمناک

عکس عاشقانه غمگین و غمناک

عکس عاشقانه غمگین و غمناک

عکس عاشقانه باحال و دلشکسته

عکس عاشقانه باحال و دلشکسته

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه

عکس عاشقانه جدید,عکس عاشقانه,عکس عاشقانه باحال,عکس عاشقانه غمگین,عکس عاشقانه قشنگ,عکس عاشقانه لب,دختر و پسر,عاشق و معشوق,بغل کردن,لب گرفتن,داستان عاشقانه,عکس آغوش گرفتن,عکس بغل کردن,عکس بوس کردن,عکس زوج عاشق,عکس عاشقانه دختر و پسر,عکس عاشقانه غمناک,عکس لب گرفتن

داستان عاشقانه

بعضی وقتها فکر می کنم چرا اصرار داریم گلهای تو باغچه یا باغمون رو بچینیمو بذاریمشون تو گلدون خونمون ؟ بارها شاهد مرگ گلی بودیم یا خودمون کشتیمش ، با اینکه هممون می دونیم گل تا وقتی تو خاک خودشه ، زیباییش همه رو به وجد میاره و عطرش رو هم کسی دریغ نمی کنه ولی اینو باور داریم ! به بهونه خاک غنی تر ، آب گواراتر یا حتی گلدون زیباتر و بعضی وقتها هم عشق سرشارمون ، گل زیبا رو از شاخش جدا می کنیم ( حتی اگر برای دفاع از زندگیش خارم داشته باشه به زور تیغ ، …. خاراشو جدا می کنیم ) کمرشو قطع می کنیم و با خودمون می بریمش می ذاریمش توی یه گلدون گرون قیمت گوشه اتاقمون که فقط برای خودمون باشه ( چون دوستش داریم و می خواهیم ازش مواظبت کنیم !) می خواهیم که عطرش فقط خودمون سر مست کنه ، زیباییشو غریبه ها نبینن ، به روی کس دیگه ای لبخند نزنه و سنگ صبور بقیه نباشه ، گو اینکه دوری از سرزمینش و بقیه گلها اونو به سمت مرگ تدریجی سوق بده !
غافل می شیم از اینکه گل شادابمون دیگه کم کم داره عطر شو از دست میده ، پوست صورتشو دستاش دارن چروک می خورن ، ( گل من ) ، دیگه سرمستی نداره ، شاید هنوز رنگی از زیبایی به رخسارش مونده باشه ، شاید دیگه خارای تیزش مزاحم لمس تنش نباشن ولی دیگه تنش عطر بهارو نداره ، دیگه لبخندی روی لباش نقش نمی بنده یا اگه هم ببنده طعم تلخش پنهان نشدنیه ! آخه هر چی داشته ازش گرفتن .
در آخرین لحظات عمرشم سرشو به سمت سرزمین اصیلش و دوستای خوب قدیمیش می چرخونه و وداع آخر رو می کنه و روحش …….!
تازه بعد از اینکه گلمون پژمرد و رنگشم دیگه به سمت تیرگی رفت از توی آب درش میاریم و برای اثبات عشمون جسد بی جونشو می ذاریم لای برگهای دفتر خاطراتمون و جزء بایگانی عشقامون ! حالا دیگه فقط کسایی که به دفتر دسترسی دارن هر از گاهی به دیدنش میان و برای پیکر رنج دیدش فاتحه ای می خونن و دوباره فراموشش می کنن !
و آخرم دلمون رو به این خوش می کنیم که بالاخره مال خودم شد ، کسی زیباییشو ندید ، و کس دیگه نتونست همراه شبنماش گریه کنه و باهاش حرفی از دلتنگیهاش بزنه و دیگه عطرش همه رهگذرارو سرمست نکرد و لبخندی هم رد و بدل نشد !
جسد تیره رنگ و خشکیدش سالها بین برگهای دفتر زندانی می مونه تا اینکه پودر شه …..

رتبه سنج گوگل